Afscheid van Pater Wim Sleddens

Zondag 7 october 2007

"Een huis gebouwd op hoop…”
Afscheid van een Augustijn

img0ROME (Redactie) 7 october 2007 - Dieper nog dan het kwaad ligt de hoop in het fundament van ons leven verborgen. Daaraan houdt de profeet in de eerste lezing zich vast. Het visioen levend houden... Dat doen we met zijn allen in de kerken, daarop bouwen we het huis van levende stenen. Ook deze zondag weer waren we met velen die de vlam van de hoop levend willen houden. Een hartverwarmende viering, met de vaste kern van onze parochie te Rome, vele individuele Romegangers en de volgende groepen: parochies uit Berkel-Enschot o.l.v.diaken Jan Joosten, parochies uit de regio Steenbergen met hun pastoor Hans van Geel (Pelikaan-reizen), de protestantse gemeente uit Zwolle met hun Dominee en leerlingen en docenten van het Adelbert College uit Wassenaar.

Vooraf

img1
Zondagmorgen half tien, de eerste groepen komen het plein op
img2
Uitleg geschiedenis Friezenkerk
img3

img4

img5
Pater Piet Cuijpers en...
img6
... organist Joost Groenewegen nemen vast wat liederen door

De Viering

27e Zondag door het jaar

Celebrant: Pater Wim Sleddens
Aanvang: 10:30 uur
img7
Intrede

Opening
img8
Openingswoord door hoofdcelebrant Pater Wim Sleddens

Dienst van het Woord
img9

img10
Eerste lezing: Habakuk 1,2-3;2,2-4; gelezen door Tybatt Smits, student van Adelbertuscollege Wassenaar
img11
Psalm tussen de lezingen: Psalm 95; "Heden als gij zijn stem hoort, verhardt u dan niet..."
img12
Tweede lezing: 2 Tim.1,6-8.13-14; Mevr. Token Clijsen, parochie berkel-Enschot
img13

img14
Lucas 17,5-10

Homilie

Heel zacht dragen…
img14bIn het Prado-museum in Madrid hangt een schilderij van Rogier van der Weijden: Jezus wordt van het kruis afgenomen. Terwijl dat gebeurt, valt zijn moeder Maria in onmacht. Zij lijkt ook dood, zij lijkt te sterven, samen met haar zoon. En dat betekent ook dat beiden, Jezus en Maria, gedragen moeten worden. Nu is er iets merkwaardigs aan dat dragen. Want je ziet geen plooien in het kleed van Maria, zoals je ook niets ziet aan het lichaam van Jezus. Het is een heel zacht dragen. Toch is het wel echt dragen. Het is een houding van diep respect voor dit geheim. Je ervaart de diepe verbondenheid van heel de groep rondom Jezus en Maria.
Ik was onder de indruk van dat schilderij en ik was blij dat ik bij de uitgang een reproductie kon kopen, in mooie kleuren. Die heeft de afgelopen zes jaar op mijn kamer gehangen hier in Rome.

Het visioen vasthouden…

Soms stond iemand die binnenkwam daar wel eens naar te kijken. Soms legde ik dan ook uit wat ik had gezien. Zo ook een van mijn collega’s in het bestuur van de Orde, in deze periode. En het kwam zo uit dat hij een paar dagen geleden langs kwam om afscheid te nemen, net op het moment dat ik met die afbeelding in mijn handen stond. – Nu is deze medebroeder een kundig tekenaar, in het genre van karikaturen en spotprenten. Daar hebben we ook tijdens dit Generaal Kapittel weer van genoten. – Nu kwam hij langs en hij zei: “Ik heb altijd onthouden wat je toen gezegd.” Hij legde uit wat hij bedoelde: "Mensen beginnen vaak aan elkaar te rukken en trekken. Dat doen ze met hun handen of met wat ze zeggen, in het klein, en ook in het groot. Dat geeft mij inspiratie om te tekenen, dat kan ik in mijn tekeningen laten zien. Maar ik zou eigenlijk willen dat ik kon tekenen wat deze schilder getekend heeft: hoe goed het doet als mensen goed met elkaar omgaan. En toen zei hij: ik teken de werkelijkheid, de harde realiteit, die vaak niet zo mooi is. Maar ik zou veel liever het goede tussen mensen laten zien. Toen ik de tekst van de profeet Habakuk voor me nam, dacht ik terug aan mijn collega, en ik dacht: Ja, inderdaad, daar gaat het om: we moeten als mensen moeite doen om het visioen vast te houden!

Klacht en hoop…

Habakuk leefde in een wereld waarin er al net zoveel dingen mis gingen als in onze wereld. Als wij daarover nadenken, dan kan al het kwaad en het onrecht en het ongeluk in onze wereld diep door je heen gaan. En dat diepe gevoel wordt een klacht, die Habakuk uitspreekt: Mijn God, in wat voor wereld leven wij toch?! En doet u daar niets aan? Hoe lang moeten wij nog op u wachten? Het kwaad kan diep door je heen gaan. Lees de psalmen, hoe vaak de bidder van de Psalm op dezelfde manier klaagt tegenover God.
En als de mens zo klaagt, tegenover God, gebeurt in de Psalm hetzelfde wat er met Habakuk gebeurt: hoe diep het kwaad ook door je heen gaat, toch is er iets wat nog dieper in je zit...de hoop, die zich toch niet laat opgeven. Van nog dieper, komt er hoop naar boven. Dat gebeurt ook met Habakuk:
Wat zal ik doen?
Ik ga op mijn wachtpost staan,
ik kijk uit om te zien wat de HEER mij zal zeggen,
of ik antwoord krijg op mijn verwijt.
Dit is het antwoord van de HEER: Schrijf het visioen op.

Opschrijven…

Habakuk begreep wat zijn taak was, als profeet: het visioen opschrijven, het uitbeitelen in steen, het voor mensen zichtbaar maken. Niet ontkennen wat er gebeurt in onze wereld, nee, dat juist tot je laten spreken, en dan toch het visioen niet opgeven. Nee, het juist opschrijven, het duidelijk zichtbaar maken voor elkaar, het uitbeelden.
Onze gelovige traditie heeft het visioen ook opgeschreven, en het zelfs wel in steen uitgebeiteld. Mij komt de Lofzang van Maria in gedachten: mensen die op macht belust zijn stoot God van hun troon, en wie niet meetelt haalt hij omhoog. Want hij blijft zich het lot aantrekken van zijn volk. Het Evangelie verwoordt dit visioen als al gebeurd. Dat is de taal van hoop en geloof. De taal die kwetsbaar is, en toch vastheid geeft.

Het Onze Vader…

Ik denk ook aan het Onze Vader. Waar vinden we deze tekst niet overal afgedrukt? En ligt dit niet gebed niet op de bodem van het hart van elke gelovige? Het verwoordt onze hoop: dat er elke dag brood zal zijn voor ieder, en dat wij elkaar altijd opnieuw dat andere brood aanreiken, het dagelijkse brood van de vergeving. Biddend het visioen levend houden. Het samen in gebed levend houden.

Het komt van God…

Het Evangelie spreekt over knechten, over mensen die in dienst staan. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen de knechten. Het gaat om onze beschikbaarheid, daar worden we op aangesproken. Zoals onze paus het zei bij zijn keuze, het was zijn eerste woord: Ze hebben mij gekozen, een gewone werker in de wijngaard van de Heer? Op die bodem wil hij staan. Dat is de bodem waarop het Evangelie van vandaag ons allemaal plaatst. Wij zijn immers niet de ontwerpers van het project, wij hebben het visioen niet uitgedacht. Het komt van God. Wij stellen ons in dienst, wij werken mee. Maar het komt van God, Hij staat aan het begin. Wij werken mee, maar uiteindelijk zijn wij niet de dragers van het visioen. Nee, het visioen draagt ons.
img15

Credo
img16
Voorbeden
img17
Laten wij in vertrouwen bidden tot God onze Vader om onze noden en vragen aan Hem voor te leggen:
img18
Lectrice Mevr. Atje van Ginneken, groep Pelikaan uit Steenbergen

Voor meer vrede in de wereld, voor ontspanning in gebieden waar spanningen zijn die niet worden opgelost, maar alleen onderdrukt; voor de gebieden in onze wereld
waar mensen lijden en geen stem hebben.
Laat ons bidden:

Voor alle mensen die niet weten hoe zij moeten bidden of tot wie, en die zich temidden van alle leed afvragen of God ons wel hoort en wanneer Hij iets gaat doen.
Laat ons bidden:

Voor alle inzet voor ontspanning en vrede; dat de trage voortgang ons niet cynisch maakt, dat wij blijven geloven in het visioen van vrede dat sinds mensenheugenis ons roept.
Laat ons bidden:

Bidden we voor elkaar: dat wij elkaar als geloofsgemeenschap blijven dragen,
dat wij altijd een gastvrije gemeenschap zijn, dat ieder die hier binnenkomt, zich thuis mag weten.
Laat ons bidden:

Eucharistische Dienst
img19

img20

img21

img22

img23

img24

img25
Communielied: "Wie als een god wil leven hier op aarde..."

Slot
img26
Aan het einde van de viering nam de secretaris van het kerkbestuur, P. Tiemen Brouwer OP, in aller naam afscheid van de hoofdcelebrant, P. Wim Sleddens OSA. Na zes jaren dienst in het generaal bestuur van zijn orde verhuist hij weer terug naar Nederland.
img27
“Thuis komen bij elkaar, elkaar de ruimte geven een thuis te worden, en in het samen van dit thuis kan God wonen...”, zo vatte P. Sleddens voor de zegen zijn visioen tesamen. Dank voor de inspirerende woorden, Wim, en het beste voor de komende jaren! Wij hier in Rome gaan proberen het “huis Gods” verder op te bouwen.
img28
Zegen en wegzending

Na de Viering
img29

img30

img31

img32

img33

img34

img35

Afdrukken E-mail