15de Zondag door het jaar

Zondag 12 juli 2009


"Profeet en apostel zijn..."
Afscheid van ambassadeur

img0ROME (Redactie) 12 juli 2009 - De lezingen van vandaag doen ons nadenken over het profeet- en apostel- zijn. De straat opgaan om mensen te bekeren vinden we tegenwoordig wat eigenaardig. Het wordt nog wel gedaan door de aanhangers van nieuwe sekten. Enerzijds bewonderen wij hun sterke overtuiging, anderzijds vinden wij hen vlug té fanatiek. Intussen zijn wij vergeten dat ook wijzelf Jezus en Zijn kerk hebben leren kennen dank zij de verkondiging van anderen. De Blijde Boodschap van Jezus heeft ook vandaag nog getuigen nodig.


Vooraf

img1
De dames bereiden de koffie...
img2
Bezoekers zitten klaar voor de uitleg geschiedenis Friezenkerk...
img3
... vandaag verzorgd door René van Hees
img4

img5
Voorganger Paul Rens neemt samen met pater Tiemen de teksten door...
img6
... en organist pater Pierre-Paul Walraet zet de noten op een rij.

De Viering

Hoofdcelebrant: E.H. Paul Rens
Aanvang: 10:30 uur

Opening en begroeting

Wij komen hier bij elkaar in de naam van de Vader, de Zoon en de H. Geest. Amen.
img7
Van harte welkom zo midden in de zomer, de vaste bezoekers van de Friezenkerk hier in Rome, waar Nederlanders die in Rome wonen en werken steeds welkom zijn, de schouders ermee onder zetten om dit steeds mogelijk te maken voor henzelf maar ook voor de pelgrims uit het Nederlands taalgebied, die de Eeuwige stad bezoeken zoals in deze dagen. Daarom alle bezoekers in Rome, welkom.

Vandaag een bijzonder woord van welkom aan onze Ambassadeur bij de H. Stoel, Mevr. Frank. Uw termijn zit erop en u staat klaar om ruimte te maken voor uw nieuwe collega en om zelf terug te keren naar ons land. In deze viering willen we God danken voor wat u als persoon namens Hare Majesteit, onze regering en ons land heeft gedaan in relatie tot de H. Stoel en andersom.

De lezingen van vandaag doen ons nadenken over het profeet- en apostel- zijn.
De straat opgaan om mensen te bekeren vinden we tegenwoordig wat eigenaardig.
Het wordt nog wel gedaan door de aanhangers van nieuwe sekten. Enerzijds bewonderen wij hun sterke overtuiging, anderzijds vinden wij hen vlug té fanatiek.
Intussen zijn wij vergeten dat ook wijzelf Jezus en Zijn kerk hebben leren kennen dank zij de verkondiging van anderen. De Blijde Boodschap van Jezus heeft ook vandaag nog getuigen nodig. Bidden wij nu eerst om ontferming…

img8
Dienst van het Woord
img9
Eerste lezing: Amos 7,12-15; Piet Antonissen uit Voorburg (ZH)

Tussenzang: Ps. 85; "Laat ons uw barmhartigheid zien, geef ons uw heil, o Heer. "
img10
Tweede lezing: Ef. 1,3-14; Margriet Hermans uit Gouda (ZH)
img11
Evangelie: Marc.6,7-13; diaken Kees van Duin

Homilie

Getuigen van hun geloof...


img11bAf en toe staan er mensen op die vanuit al hun eenvoud getuigen van hun geloof . Ze geven uiterlijk niet de indruk, groot van geest of geleerdheid te zijn maar leven vanuit een groot geloof. In de dagen van Amos was Israël verdeeld in een Noord- en een Zuidrijk. Dat Noorden had een eigen koning, Jeroboam, die zich ten koste van anderen verrijkte. Voor zichzelf bouwde hij mooie paleizen, maar de armen van het land liet hij in krotten creperen. Het gebouwde heiligdom in Betel was een soort alibi: kijk eens hoe vroom en gelovig wij zijn! Maar intussen was het een en al oneerlijkheid en corruptie, daar in het Noorden van het land. Amos is een boerenzoon uit het zuiden, met een gezond boerenverstand, maar vooral met een groot rechtvaardigheidsgevoel. Hij is iemand die zich door God geroepen voelt de mensen in het noorden tot de orde te roepen, tot de orde van God.
‘Maak dat je wegkomt hier ‘, zegt de priester Amasja tegen hem. ‘Ga met je donderpreken maar naar het zuiden. Ga thuis maar profeteren’. ‘ Ik ben geen profeet’, zegt Amos, tenminste geen officiële. Ik ben geen lid van zo’n gilde. Ik ben veehoeder en vijgenkweker. Ik ben niet door de mensen aangesteld, maar God zelf heeft mij achter mijn beesten weggehaald en het is de Heer die mij heeft gezegd: “Trek als profeet naar mijn volk Israël.”
“God heeft mij bij mijn vee weggehaald om hier dwars te liggen”.

Wanneer Jezus zijn leerlingen op pad stuurt, hoopt Hij dat ze zullen lijken op Amos. We horen het vandaag in het Evangelie. Ze moeten het kwaad gaan uitdrijven en niets meenemen geen reiszak, geen kopergeld, alleen een geloof als een stok om op te steunen en een reisgenoot, want Hij stuurt hen twee aan twee het leven in. Zo kunnen ze elkaar aanvullen, corrigeren en bemoedigen . Want geloven houd je niet vol in je eentje. Geloven, lijkt Jezus te zeggen, moet je kunnen en willen delen, en het geloof doorgeven moet je, met elkaar optrekkend, samen doen.

Af en toe staan er mensen op die vanuit al hun eenvoud getuigen van hun geloof. Ze geven uiterlijk niet de indruk groot van geest of geleerdheid te zijn, maar leven vanuit een groot geloof.

Zo moest ik bij het lezen van deze Schriftverhalen en bij de voorbereiding van deze preek steeds denken aan mijn 1e Pastoor, Jan Sleegers. Hij was in de zeventiger jaren pastoor van de Don Boscoparochie in Eindhoven. Een boerenzoon die koos ervoor om pastoor te zijn voor de tobbers en arbeiders in de kruidenbuurt in de wijk Stratum. In de jaren vijftig bouwden hij met wie al niet een nieuwe kerk. Zelf bleef hij wonen in een houten keet, om de afstand tussen zijn parochianen en hem niet de groot te maken. Boven de voordeur stond de spreuk: “de hele wereld is maar een noodwoning”. En bij binnenkomst was er op een zijmuur van de hal geschilderd: ‘Door zweet van wie al niet werd deze keet een pastorie.” In de 50 jaar dat hij daar pastoor was, is hij één keer naar het buitenland gegaan. Dat was toen de kerk geopend zou worden. Hij ging met een bus parochianen naar Turijn om de plaats te bezoeken waar de H. Don Bosco had geleefd en die zich sterk had gemaakt om de jeugd tot de orde van God te roepen. Later is hij nooit meer weg gegaan. Zijn tuin waar hij bloemen en gewassen plantte was zijn buitenland. En die tuin was zo mooi dat hij in een hete zomer, in overleg met een bruidspaar, hun familie en vrienden verraste door hun huwelijksviering in de buitenlucht te vieren in de tuin wat ze nooit meer vergeten hebben . Ik was er zelf getuigen van. Toen hij in 2002, bijna 90 jaar oud overleed, droegen zijn parochianen hem op de dag vóór zijn Uitvaart letterlijk op handen. Vanuit de houten keet droegen ze hem naar de kerk die ze prachtig versierd hadden. Bij zijn Uitvaart de was de kerk te klein.

Af en toe staan er mensen op die vanuit al hun eenvoud getuigen van hun geloof. Ze geven uiterlijk niet de indruk groot van geest of geleerdheid te zijn, maar leven vanuit een groot geloof.

U kent allemaal het levensverhaal van die kleine Bernadette Soubirous van Lourdes, geboren op 07 januari 1844. De Familie kampt met veel tegenslag en verdriet door armoede en ziekten. Als 13-jarige kan ze noch lezen noch schrijven. Haar zwakke gezondheid verhindert haar om naar school te gaan.
Toch kan ze op 3 juni 1858, haar eerste Communie doen. Als ze de 18 verschijningen krijgt van Maria bij de grot en daarover vertelt op verzoek, stuit ze op veel weerstand. Als de schuttingen voor de grot opnieuw zijn weggehaald, die daar waren geplaatst om haar de contacten met Maria onmogelijk te maken, gaat ze er regelmatig bidden voor ‘de zondaars’.
Hoewel vaak ziek ontvangt ze ‘thuis’ de eerste pelgrims en ze weigert elke aalmoes en geschenk. Op 15 juli 1860 gaat ze naar het Hospice, het internaat van de zusters van Nevers. Daar kan ze leren lezen,schrijven, naaien en borduren.
Ze denkt erover om zuster te worden bij de Carmel of de Trappistinnen. Haar gezondheid laat dit echter niet toe. Met hulp van de bisschop mag ze intreden bij de zusters van Nevers ofschoon ze geen bruidsschat kan betalen. Op de avond van 3 juli 1864 brengt ze een laatste bezoek aan de grot, die ze onder tranen verlaat. ‘De grot was mijn hemel, nooit zal ik haar terugzien’, waren haar woorden toen ze wegliep van de grot. Ze gaat naar het klooster van de zusters van Nevers, noordelijker in Frankrijk, waar zij als verpleegster werkte en later wordt ze kosteres. Begin 1875 wordt ze ernstig ziek en ze draagt haar ziekte omwille van de zondaars. Ze wordt opgenomen op de ziekenafdeling. Daar doet zij haar eeuwige geloften op 22 september 1878. Op woensdag na Pasen, 16 April 1879 komt het einde. Zij blijft kijken naar het kruis en het beeld van O.L.Vrouw van Lourdes: ‘Ik heb haar gezien wat was ze mooi. Maar wat ben ik blij dat ik haar gauw mag terugzien’. Ze maakt nog een keer een kruisteken en haar krachten begeven het. Bernadette werd 35 jaar oud. Ze werd begraven en vele jaren later werd haar lichaam opgegraven en men vond een bijna ongeschonden lichaam terug. Nu ligt ze in een glazen schrijn in de kerk van Nevers. Lourdes is nu een van de grootste bedevaartplaatsen in de wereld.

Af en toe staan er mensen op die vanuit al hun eenvoud getuigen van hun geloof. Ze geven uiterlijk niet de indruk groot van geest of geleerdheid te zijn. Maar ze leven vanuit een groot geloof.

Ik blijf mij bijvoorbeeld verbazen zoals ik onlangs las, dat de Paus op zondag 21 juni het klooster van San Giovanni Rotondo bezocht waar zich het graf bevindt van de populaire volksheilige Padre Pio. Momenteel een van de grootste bedevaartplaatsen in Europa. Hij overleed in 1968. Van geen enkele heilige uit deze moderne tijd zijn zoveel verslagen over wonderbaarlijke verschijnselen opgetekend als van deze Padre Pio. Als 16 jarige trad hij in bij de orde der Capucijnen in Morcone. Na zijn priesterwijding in 1910 verbleef hij om gezondheidsredenen 6 jaar in zijn ouderlijk huis. In 1916 stuurden zijn Oversten de ziekelijke pater naar het klooster San Giovanni Rotondo waar hij tot zijn dood zou blijven.img11c Op 20 september 1918 voltrokken zich bij hem voor het eerst de zichtbare mystieke tekenen die zijn gehele leven zouden beheersen. Hij ontving de zogeheten stigmata, de vijf open wonden van de gekruisigde Jezus. Uit de ongeneeslijke wonden in zijn handen, voeten en zijde stroomde bloed dat een heerlijke geur verspreidde. Zijn Oversten onderwierpen hem aan lastige wetenschappelijke onderzoeken. Door de stigmata en de talrijke wonderen die er rond hem gebeurden, stroomden er grote aantallen pelgrims naar San Giovanni Rotondo. Velen stonden uren in de rij om aan hem hun biecht te spreken.
Steeds heeft Padre Pio geprobeerd de stigmata te verbergen omdat hij niet als kermisattractie beschouwd wilde worden. De helse pijnen waaraan hij leed, wilde hij ’t liefst in volstrekte anonimiteit dragen tot heil van vele anderen.
Op zondag 20 september 1968 zakte hij tijdens de viering van de hoogmis in elkaar. Hij was aan het einde van zijn menselijke krachten. In de nacht van zo. op ma. kwam er een eind aan zijn aardse bestaan. Nadat hij vredig was ingeslapen, verdwenen de stigmata. Ik herinner mij nog heel goed toen de vorige Paus Johannes Paulus II hem op 16 juni 2002 hier in Rome heilig verklaarde, zag het hier zwart van de mensen, op het St. Pietersplein maar ook op de hele Via della Conciliazione tot aan de Tiber. Hij was en is een getuige van Jezus blijde Boodschap.

God zoekt blijkbaar mensen uit waarvan wij het niet verwachten. Maar ook wij worden opgeroepen in deze tijd en op onze manier om getuige te zijn van Jezus Blijde Boodschap. Elkaar aanvullen, corrigeren en bemoedigen. En wat is daarbij van belang? Dat wij eens moeten kijken in ons eigen hart welke oordelen en meningen wij hebben die ons naar elkaar toe of naar de ander blokkeren. Het zou goed zijn naar elkaar en naar de ander te kijken met de ogen van het geloof. Wij mogen van harte geloven in elkaar en aan elkaar vertrouwen geven.
God zoekt blijkbaar eenvoudige mensen uit om buitengewone dingen tot stand te brengen. Wat dat betreft is het erg belangrijk te denken en te luisteren met een eenvoudig hart, geopend naar liefde en met de ogen van geloof. Eenvoudige mensen in onze ogen, kunnen groot worden en aan ons het geloof in God overbrengen.

En wanneer je ergens komt, leert Jezus ons, en je blijkt niet welkom, schudt dan het vuil van je voeten, en ga gewoon verder. Achtervolg mensen niet met je geloofsovertuiging; zet niet je voet tussen de deur- biedt het geloof aan, en laat mensen de keuze maken.
Nadat Amos zijn werk had gedaan, ging hij weer gewoon naar huis. Hij had gezegd wat hij moest zeggen, gedaan wat hij kon en nu is het aan hen.

En als u soms te moe bent van alle inspanningen denk dan aan Joannes de XXIII. Van hem wordt verteld dat hij na hard werken en met al zijn zorg om de kerk toch rustig ging slapen. ´Wanneer ik slaap´, zei hij, ´let God zelf op; het is immers zijn Kerk´.

Mogen wij, vanmorgen, gevoed worden vanuit dit geloof in deze Eucharistieviering en bidden om kracht…


img12
Credo

Voorbeden

Pr. Laten wij bidden om een vermeerdering van ons geloof opdat wij op onze beurt getuigen worden van het Evangelie, opdat de wereld ten goede wordt gekeerd:
img13
Lector: Laat ons bidden voor hen die geloof doorgeven: dat ze waarachtig zijn in hun spreken en doen, en niet bang zijn voor tegenspraak.
Laat ons bidden en zingen...

Laat ons bidden voor hen die geloof doorgeven: dat ze elkaar bemoedigend, op tijd weten te luisteren om daarna het goede woord te zeggen.
Laat ons bidden en zingen...

Laat ons bidden voor hen die geloof doorgeven dat ze het aanreiken als een steun voor het leven, als een licht voor onderweg.
Laat ons bidden en zingen...

Laat ons bidden voor hen die geloof doorgeven: dat ze niet moe raken, niet teleurgesteld, wanneer hun woorden niet welkom blijken.
Laat ons bidden en zingen...

Dat de wereldtop die de afgelopen dagen in Aquila is gehouden, mag hebben bijgedragen tot meer vrede in de wereld, een betere verdeling van de goederen en van het voedsel in de wereld; dat begrip en een goede verstandhouding tussen de volkeren mag zijn toegenomen.
Laat ons bidden en zingen...

Laat ons bidden uit dankbaarheid voor het welslagen van een flinke operatie.
Voor de zieken in parochiegemeenschap, in familie- en vriendenkring. Dat al onze zieken gesterkt mogen worden door ons gebed, dat zij door liefde en zorg van hun dierbaren worden bijgestaan.
Laat ons bidden en zingen...

Laat ons bidden voor hen die ons zijn voorgegaan in geloof: voor Zuster Esther Baselmans in Tilburg, overleden bij de Zusters aan de Bredaseweg, de Dochters van O.L.Vr. van het H. Hart. Dat zij en al haar medezusters die ons zijn voorgegaan in geloof beloond mogen worden voor hun trouw.
Voor degenen die gestorven zijn en van wie we de gedachtenis meedragen in ons hart: in deze viering bidden we met name voor de gestorven ouders Antoine en Heliodora. Verder voor Mevr. Ortelli, Jan Kiesling en Mario Benedetti. Dat onze dierbare gestorvenen opgenomen mogen leven in Gods eeuwig licht.
Laat ons bidden en zingen...

Pr. God, geen mens die zoekt of Gij geeft het licht dat hem of haar de weg wijst naar de waarheid. Geef dat allen die de naam van christen dragen, vermijden wat afbreuk doet aan hun geloof en ingaan op het goede. Door Christus onze Heer. Amen

Eucharistische Dienst
img14
Offerande...
img15
Gebed over de Gaven...
img16
"Door Hem en met Hem..."
img17
Onze Vader...
img18
Vredeswens
img19
Communie

Slot
img20
Slotgebed

Een kort woord aan het einde van de Eucharistieviering tot Mevrouw Monique Frank, de scheidende Ambassadeur bij de H.Stoel.
img21
Beste Monique, het is voor het laatst of zeker een van de laatste keren, dat je hier in de Friezenkerk onder ons bent, want al heel gauw neem je voorgoed afscheid van Rome. Je werk als ambassadeur bij het Centrum van de wereldkerk, waarbij je ons land hebt vertegenwoordigd, is opgehouden. Nog even en je vertrekt naar Nederland. Sinds je benoeming begin 2005 hebben we je vele malen mogen begroeten in de vieringen hier in de kerk en na de H.Mis bij de koffie en de ontmoeting op het pleintje vóór de kerk of in de Titus Brandsmazaal, steeds gemakkelijk aanspreekbaar voor wie dan ook.
Je had je vaste plaats daarginds bovenaan links in de koorbanken. Je wilde het ene geloof hier met de gemeenschap delen, in gebed hier met de kerkgangers verbonden zijn, mee-aanzittend aan de tafel van liefde en eenheid in de verrezen Heer. Dit was best een bijzondere ervaring voor ons kerkgangers hier, want voorzover ik weet is dit nooit eerder zo geweest met ambassadeurs bij de H.Stoel. Met hen waren er over het algemeen uitstekende contacten, maar zo’n directe fysieke aanwezigheid en betrokkenheid, dat was toch wel heel inspirerend.

Zozeer hoorde je er helemaal bij, dat, toen ik op een keer, vlak voor de Eucharistieviering op de Corso Vittorio Emanuele met de fiets moest stoppen voor een zebrapad, en jij net overstak, richting Piazza Navona, ik spontaan, een beetje schertsend, zei: Monique, de Friezenkerk ligt naar die kant toe; je gaat de verkeerde kant op! Je zei toen: nee, die kant moet ik uit. Achteraf dacht ik: Hé, het was die zondag net Pinksteren en dan vallen de rozenblaadjes in het Pantheon. Misschien ging ze daar wel naar toe. Foei, wat een gedachte: waar je ook heen bent gegaan, het ging me helemaal niets aan!

Vanwege de restauratie moesten de koorbanken, die anders altijd in het schip van de kerk staan, naar het priesterkoor verhuizen. Toen kwam je bij wijze van spreken op het altaar te zitten bijna achter de coulissen. Van heel dichtbij zag je hoe de bediening op het altaar niet altijd perfect ging en er soms wel eens gestunteld werd. Ik heb je wel eens met het hoofd zien schudden. Het toonde je zorg. Je leefde helemaal mee. Je had gelijk: hier op het altaar moet het perfect gaan en gelukkig, meestal is dit ook het geval.

Velen Romeinse Nederlanders hier hebben in de Friezenkerk een taak als vrijwilliger. Wil de kerk goed draaien vooral in haar opdracht tot opvang van de pelgrims, dan moeten er allerlei activiteiten verricht worden. Aan zo’n specifieke taak in het vrijwilligerswerk heb je nooit deelgenomen. Ik zou willen zeggen: je was vrijwilliger voor onze kerk op een ander niveau. We weten maar al te goed, hoe je voor de kerk bent opgekomen, hoe je je invloed ten positieve hebt aangewend en gepleit hebt achter de schermen waar dat nodig was: bij de bisschoppen, bij andere instanties. Ik zou willen zeggen: je was méér dan een vrijwilliger, een soort meta-vrijwilliger, een vrijwilligster sui generis, heel belangrijk. Je was ambassadeur van Nederland bij de H.Stoel, maar we hebben je steeds ook een beetje gezien als ambassadeur van de Friezenkerk.


img23
Dankwoord van de scheidend ambassadeur Mw. Monique Frank
img24
Zegen en wegzending

img25

Na de Viering
img26


img26b

img27


img28

img29

img30

img31

img32

img33

img34

img35

img36

img37

img38

img39
Met dank voor de goede zorg aan Annemieke en Teresa

Afdrukken E-mail