8 mei 2011 - 3de Zondag van Pasen

Rome 9 mei. Deze tweede zondag in mei, Mariamaand, is het moederdag. In de families wordt moeder extra bedankt voor alle liefde en zorg aan de kinderen besteed. In de kerk is het de derde zondag van Pasen: Jezus loop op naar Emmaus met twee teleurgestelde leerlingen om hen te sterken en te troosten.
Een speciaal bedankje na de H.Mis bij het koffiedrinken voor pater Matthieu Jenniskens.
Een aantal jaren bekleedde hij belangrijke functies in het hoofdbestuur van de Congregatie van de Montfortanen. Ondanks zijn drukke werk was hij steeds bereid om de helpende hand te bieden als celebrant in de Friezenkerk, daarbij de laatste twee jaar de Oecumenische Steungroep begeleidend. Na het Kapittel deze maand gaat hij terug naar Nederland. Het pastorale team overhandigde hem een beeldje van Titus Brandsma.


Zondag 8 mei 2011

"EMMAUSGANGERS . . .
Dat de Heer ook vanmorgen met ons meeloopt

EmmausgangersOoit was deze zondag de tweede zondag na Pasen. Je had het feest van de Verrrijzenis, Pasen, hoogfeest, waarna nog een aantal andere zondagen kwamen: Beloken Pasen, eerste zondag na Pasen, dan de tweede zondag na Pasen, de huidige zondag, enzovoort.
In het nieuwe kerkelijk spreken heet deze zondag de derde zondag van Pasen. Dat maakt groot verschil. Pasen is de eerste Zondag van één groot Pasen, zich uitstrekkend over een aantal weken tot Pinksteren. Pasen is niet één dag op zich, maar één lange dag van 50 dagen, die samen Pasen vormen. In deze periode is de huidige zondag de derde, - de zondag van de twee leerlingen, die wegtrekken uit Jeruzalem. Ze zijn ontmoedigd om wat daar gebeurd is. Er komt een vreemdeling met hen meelopen, die uiteindelijk niemand minder dan Jezus blijkt te zijn.
Geloven we, dat de Heer zo ook vanmorgen in deze Eucharistieviering met ons mee oploopt als de verrezen Heer op de weg van ons leven, vol zorg om alles wat ons bekommert en bezig houdt.

Vooraf
img01

img02

img06

img07

img08
De uitleg van de geschiedenis werd in een goed gevulde kerk gegeven door René van Hees,

En terwijl in de sacristie alles werd voorbereid. . .
img09
werden ook de gezangen nog even doorgenomen.

De viering

Hoofdcelebrant: Pater Tiemen Brouwer, rector Friezenkerk
Concelebrant: Pastoor René Schols uit Ottersum (Lb)
Diaken: Kees van Duin
Acolieten: Carlos Vieira en Michel Quissora beiden Rome

Intrede
img15

img13

img16

Opening en begroeting
img17
De genade van de Heer Jezus Christus, opgestaan uit de dood, de liefde van God en de gemeenschap van de Heilige Geest zij met u allen.
Aan het begin van deze viering een extra welkomsgroet voor de pelgrimsgroepen die zijn gekomen:
- Pastoor René Schols uit Ottersum met parochianen uit het nieuw
parochieel samenwerkingsverband in noord Limburg.
Hij celebreert mee in deze viering.
- Een groep van Drietour, 35 pers. onder leiding van Rose-Marie Marchal.
- Een groep van De Jong Intrareizen.
- Een Kras-pelgrimsgroep.
- De familie Frans en Agaath Kustermans uit Etten Leur, die vandaag hun 30-jarig huwelijksfeest vieren.
We danken God met hen.

Bekennen we tekortschietende mensen te zijn.
Zingen we de aloude Kyriëzang: Heer ontferm u over ons.
img19

img20

Dienst van het Woord
: laat ons bidden. . .en luisteren
img21

Eerste lezing: lectrice Joke Gietemans uit Gennep (Lb)
img26
Uit de Handelingen der Apostelen 2,14.22-28

Tussenzang
img28

Tweede lezing: lector Gert Marchal uit Apeldoorn
img29

Uit de eerste brief van de heilige apostel Petrus 1,17-21

Evangelie: gelezen door diaken Kees van Duin

img31
Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Lucas 24,13-35

Homilie
Groot pedagoog

img36Uit het evangelie van vandaag blijkt, dat de Heer een groot pedagoog is. Ongemerkt voegt Hij zich bij de twee leerlingen, die zich richting Emmaus bewegen. Ze herkennen Hem niet. En wat doet Hij? Hij laat hen praten. Hij laat hen hun verhaal vertellen en onderwijl luistert Hij, is een goede toehoorder.
Is dat niet de eerste regel van iedere pedagogie: de ander laten uitpraten, zodat deze alles wat er in hem zit en wat hem dwars zit, kan verwoorden en kan uiten? En ze hebben héél wat te vertellen: ze hadden grote verwachtingen omtrent de figuur van Jezus van Nazareth, maar die zijn niet uitgekomen. Ze zijn teleurgesteld en ze hebben Jerusalem de rug toe gekeerd. Ze hebben afstand genomen van de gemeenschap rond de apostelen, die nog in de stad bijeen was. Tegenwoordig zou je zeggen: ze hebben afgehaakt, of zelfs: ze hebben zich uit de kerk laten uitschrijven. Er is zoveel in de kerk dat hen niet aanstaat, wat ontgoocheling oproept, dat ze het voor gezien houden (ook al zo’n uitdrukking van onze tijd). Dat wegtrekken was voor hen een moment een bevrijding, van verlossing, weg uit die broeierige sfeer met van die rare berichten over een leeg graf en het verdwenen lichaam.
Maar was het werkelijk een verlossing, een bevrijding? Nee, ze komen er juist niet van los. Ze móéten erover vertellen en de zwijgende medewandelaar láát hen vertellen.
Gebeurt het op deze wijze niet op talloze manieren in onze wereld? Mensen moeten hun verhaal kwijt, ze hebben ernstige zaken meegemaakt: de slachtoffers van de ramp in Japan; mensen onder de bommen in Libië; wie opeens te maken krijgt met een ziekte, die ten dode is. Er zijn voorbeelden van mensen die in de Tweede Wereldoorlog een trauma hebben opgelopen en dan tientallen jaren zwijgen. Pas tegen het einde van hun leven komt het los, dan zijn ze eindelijk in staat hun verhaal te vertellen. Of slachtoffers van een sexueel misdrijf in hun jeugd, opeens op latere leeftijd krijgen ze een grote behoefte te gaan praten. De Emmausgangers hadden pak weg een half uur nodig om hun desillusie mee te delen en hun bedrukt hart te ledigen. Anderen hebben uren nodig, misschien zelfs dagen en nog is hun verhaal niet tot op de bodem toe verteld. Voor ieder die iets op zijn hart heeft en dat kwijt wil, zal het er op aan komen iemand te vinden, die bereid is om een eind mee op te lopen op de weg, iemand die luistert, die z’n oor toewendt en laat uitpraten. Maar is dat nu juist niet wat we aan God vragen: Heer, wendt uw oor naar mij, of: luister naar het roepen van uw volk? We zoeken in God een God-met-ons, de Emmanuel, een reisgenoot, die luistert. Maar herkennen we Hem? Hij lijkt zo vaak afwezig. Hoeveel mensen hebben de indruk dat ze in hun nood alleen worden gelaten? Ze menen, dat God toch niet luistert, dat Hij doof blijft? Dus waarom zich tot Hem wenden?

Er valt een groot zwijgen. En dan?

Het cruciale moment komt, wanneer de twee reizigers zijn uitgepraat en aan het einde van hun verhaal zijn gekomen. Er valt een groot zwijgen. Nu is het alles of niets. Zijn zij in staat om met een zekere verwachting de meelopende vreemdeling aan het woord te laten en deze de kans te geven zijn licht over wat gebeurd is te laten schijnen, of geven ze die kans niet? Helaas velen sluiten zich, - na hun verhaal verteld te hebben, - meteen weer op in zichzelf, in hun triestheid en bedruktheid.img00 Ze blijven in een verdoving, horen niets. Zoniet echter bij de leerlingen onderweg naar Emmaus. Ze zijn geheel verslagen, zitten aan de grond, maar hun hunkering een bevrijdend woord te horen is niet uitgeblust. Ze laten de vreemdeling spreken en laten zich zelfs meenemen door wat Hij zegt. En hoe meer ze horen, hoe dieper het hen treft: het gaat binnen in hen branden en gloeien. Maar wat horen ze dan? Praat de pedagoog ex cathedra, als de professor die het weet: zo is het en zo moet het?

De onooglijkheid van zijn rijk

Nee, hij sluit aan bij het vertelde, maar geeft er wel een nieuwe wending aan: heel goed dat ze hadden gehoopt en verlangt naar een nieuw rijk, maar teveel hadden ze uitgezien naar een rijk van deze wereld, zoals er zovelen zijn: staatkundige eenheden, grote bedrijven, politieke organisaties, een messias als manager, als directeur, als de big boss, grote organisator. Maar diens rijk, - dat begint nu tot hen door te dringen terwijl de vreemdeling aan het vertellen is, - is niet van deze wereld. In deze wereld heeft dat rijk een hele nietige gedaante, het telt weinig mee, het is meer iets van de marge dan van de grote centrale thema’s die op radio en T.V. behandeld worden.
Wat een publicitair oninteressante boodschap had hij immers gebracht: elkaar liefhebben, je inzetten voor verschoppelingen en voor gedeukte mensen! Dat is Gods wil. Het grote nieuws wordt alleen maar gehaald, wanneer degene die de onooglijkheid van dat rijk verkondigd heeft en voorgeleefd, zelf verschoppeling wordt en beschimping moet ondergaan en een wrede dood wordt ingedreven. Ja, dan is Jerusalem er een moment vol van, om de dag daarna weer in de ban te raken van een ander interessant nieuwsfeit en in de dagelijkse verstrooiingen op te gaan. De medereiziger maakt duidelijk dat afwijzing, lijden en dood de onvermijdelijke consekwenties zijn van een liefde die tot het uiterste is gegaan. Dat móét botsen met de grote wereld, waar heel ándere wetten zijn dan ‘als je op de ene wang wordt geslagen, wend dan ook de andere toe’, of ‘images001de Heer is niet gekomen om te heersen, maar om te dienen’ of ‘je moet de kwijnende vlaspit niet breken’. Maar aan welke kant staat dan de God van Israel? De meetrekkende reiziger maakt duidelijk aan de hand van Gods woord, dat door heel de geschiedenis van het joodse volk heen de God van Israël heeft gedemonstreerd aan de kant van de zwakken te staan: van het volk, dat onderdrukt werd in Egypte, van de wezen en de weduwen. Juist “de onvruchtbare zal jubelen” en “de afgedwaalde wordt op het rechte pad gebracht”. En daarom: de rechtvaardige, die aan het kruis een misdadigersdood stierf kan niet in het zwijgen van de dood opgesloten blijven. Dat zou ingaan tegen wie de God van Israël altijd door heeft willen zijn: verheffen wie werd vernederd; machtigen haalt Hij omlaag van hun troon, eenvoudigen brengt Hij tot aanzien.

Een glorie voorbij de dood

Ik ken iemand, een goede vriendin van me. Ooit vertelde zij, dat zij in haar jonge jaren een vriendin had verloren door een motorongeluk. Verschillende jaren was zij helemaal van streek. Ze was kwaad, zag in haar dromen schokkende beelden, had nachtmerries, was teleurgesteld en verdrietig, ontgoocheld door het leven en kon niet meer bidden. Maar na twee jaar kreeg ze een droom: ze zag haar vriendin op haar toe komen lopen, precies zoals ze tijdens haar leven was geweest met een glimlach op haar lippen. Naast haar stond de motor in een goudzilveren glans, helemaal gaaf. Sindsdien, zei zij, is de rust in me teruggekeerd. Ik was verzoend met wat er was gebeurd. Zo was het goed. Ze had haar vriendin gelukkig gezien. Waar? Wat te antwoorden? In een tijdeloosheid, niet van deze wereld, maar toch uiterst werkelijk, een geestelijke werkelijkheid.
Er is een glorie voorbij de dood, voorbij pijn en verdriet en daarover sprak Jezus met de twee leerlingen die met grote oren luisterden. Het is daarover dat Petrus sprak tot de toehoorders: door de hand van goddelozen werd Hij aan het kruis genageld, maar God heeft hem ten leven opgewekt, de strikken van de dood konden hem niet vasthouden. En Petrus haalt de psalm aan: de Heer heb ik voor ogen, altijd door. Hij is aan mijn rechterhand, opdat ik niet zou wankelen: gij zult mijn ziel niet overlaten aan het dodenrijk. Wegen ten leven hebt gij mij doen kennen. En in de tweede lezing: waardoor zijt gij verlost uit het zinloze bestaan? Niet met vergankelijke dingen, zoals goud en zilver, maar door het kostbaar bloed van Christus, het lam zonder vlek en gebrek, dal al uitverkoren was voor de grondlegging der wereld.

Blijf bij ons Heer, het wordt avond

Het loopt al tegen de avond. De leerlingen nodigen de onbekende bij hen thuis te komen en maaltijd te houden. Ze gaan aan tafel. Ze zetten brood op tafel en andere spijzen om de gast terwille te zijn. Maar opeens verandert de scène. Niet zij geven de gast brood, maar de gast neemt het initiatief, neemt het brood, breekt het en deelt het uit. En opeens gaan hun ogen open. Daar zit Hij, die tijdens zijn leven op precies dezelfde wijze het brood nam, het brak en uitdeelde. Wat een spijt hebben ze dat ze hem een aards rijk hadden toegedacht, terwijl Hij slechts in de zelfvergetelheid van de liefde en in de liefde tot de Vader vóór had willen gaan en leiding geven. Daar zit Hij in zijn zwakke gestalte, gewoon medemens tussen medemensen. Ze herkennen Hem en zouden Hem willen vastpakken. Maar Hij verdwijnt uit hun ogen.
Is alles nu weg? Laat Hij dan niets achter? Jawel, het gebaar van het breken, de Eucharistie, en het Woord, dat brandde in hun hart, zijn Woord ook voor ons. Daarin blijft hij achter, met ons, onder ons: God met ons. Emmanuël.
Amen

img38

img41
Credo
img42

Voorbeden
- lectrice Teresa Murkens
img43
Priester: Christus, de verrezene, leeft voor altijd.
Een nieuwe wereld is met Hem begonnen.
Vragen we dat in de verrezene alle dingen worden omgevormd en vernieuwd.
Bidden we vol vertrouwen:

1. Voor de Kerk: dat het beluisteren van het Woord en het breken van het Brood haar ertoe aanzet om in vreugde en dankbaarheid de verrezen Heer te verkondigen en te getuigen van zijn liefdevolle nabijheid voor ieder die Hem aanroept.
LAAT ONS BIDDEN EN ZINGEN

2. Oorlog en geweldpleging blijven dood en tranen zaaien op het aardoppervlak.
Dat degenen die met autoriteit en gezag bekleed zijn alles in het werk stellen om gerechtigheid en vrede ten spoedigste nabij te brengen.
LAAT ONS BIDDEN EN ZINGEN

3. Onverschilligheid en trots, verblinding door zucht naar rijkdom en macht, veroorzaken in de wereld en in onze huizen lijden en verdeeldheid.
Dat ieder van ons voor zijn naaste instrument mag worden van Gods bewogenheid om mensen.
LAAT ONS BIDDEN EN ZINGEN

4. Bidden we voor onze gemeenschap vanmorgen hier bijeen om het Woord te beluisteren en het Brood te breken:
voor Iwan Tondi, die vandaag in zijn parochiegemeenschap te Vitinia bij Rome voor de eerste maal met zijn leeftijdgenoten aanzit aan de Tafel van de Heer,
voor Frans Kustermans en Agatha Haest, hier aanwezig, die hun dertigjarig huwelijskfeest vieren,
voor Piet en Gerrie Antonissen, uit Voorburg, die hun gouden huwelijksfeest vieren, helaas beiden ernstig ziek, zodat ze niet hier kunnen zijn,
bidden we voor de zieken in onze gemeenschap: Amelberga Duijf en in Nederland voor deken Hanneman van Maastricht,
dat de liefde van Christus mag branden in ons hart om sterk te zijn in de beproeving, dankbaar voor ontvangen genaden, de toekomst aan de Heer toevertrouwend,
LAAT ONS BIDDEN EN ZINGEN

Priester: Luister, Vader, naar het gebed, dat we tot u richten, help ons uw Zoon te verwelkomen in onze dagdagelijkse bezigheden, dat we samen met allen van goede wil een wereld opbouwen vol liefde, gerechtigheid en vrede, door Christus onze Heer. Amen

Eucharistische dienst
img45

img46

img52
"Door Hem en met Hem. . ."

Vredeswensen
img55

img56

img57

img58

img60
Communie
img61

img62

img63

Zending en Zegen

img64

"Mijn schild ende betrouwen . . ."

Na de Viering

img67
Terwijl iedereen richting het lekkere Hollands kopje koffie gaat dooft Jozef de kaarsen en zet alle stoelen weer netjes op hun plaats

img69

img70

img72
Teresa Murkens met een echtpaar uit Gronsveld
img73

img74

img75
De planten krijgen ook hun verzorging
img75a
Pater Tiemen in gsprek met organist Joost Groenewegen en zijn vader
img76

img78
Het winkeltje was in goede handen bij Antonio Schras
img79

img80

img82

img83

img84

img85

img86

img87

img90
Overhandiging door het pastorale team van het Titus Brandsmabeeldje aan pater Mathieu Jenniskens.
img89

img91

img92
Het echtpaar Frans Kustermans en Agatha Haest met dochters Inge en Anja uit Etten-Leur (N.Br)
Zij vierden vandaag hun 30 jarig huwelijksfeest.
img81
Annemiek Spoelstra en Henrica van Velzen verzorgden heel vrolijk de koffie
img93

vriendworden

 

Afdrukken E-mail