22 mei 2011 - 5de zondag van pasen

Rome 22 mei 2011. 5de Zondag van Pasen
De schilderingen van Laura Minniti (zie vrijdag 20 mei) met voorstellingen van ‘Angeli e Arcangeli’ omringen deze zondag nog de kerkgangers, in behoorlijk aantal opgekomen. Een extra welkom aan de Broederschap van St.Jan, die ieder jaar rond 24 juni de St.Jansprocessie in Laren verzorgt. De Heren en één Dame, met sjerpen getooid, geven luister aan de intredeprocessie,die de Eucharistie voorafgaat, - een heel wat kortere ‘processie’ dan de lange tocht door eigen dorp! Diaken Kees van Duin, Romegids, leidt hen dezer dagen langs de monumenten van de stad. Vanmorgen gidst hij als predikant ons allen door het bijbelwoord van de Lezingen.

IN DE KERK VAN DE FRIEZEN

Vooraf (10:00 uur) de uitleg door Rene van Hees
img1

10:30 uur -
De Viering

Hoofdcelebrant: Pater Tiemen Brouwer o.p. rector van de Friezenkerk
Concelebranten: Pastoor Jos Geelen Rome - Marc Lindeijer s.j. Rome
Vicaris Jan Vriend, pastoor van de Basiliek St. Jan de Doper uit Laren (N.H.)
Diaken: Kees van Duin Rome
Acoliet: Jacques van Bellen uit Gronsveld (Lb)

Intrede in processie met het broederschap van St. Jan uit Laren
img2

img3

img4
Openingszang: Christus, onze Heer, verrees,Alleluia.. .

Welkom: door diaken Kees van Duin
img6
Van harte welkom, met name pastoor Vriend uit Laren die hier is met leden van het Broederschap Van Sint Jan uit Laren.
Inleiding
De evangelies leveren ons een intiem portret van Jezus' relatie met God de
Vader. Zijn hele menselijk bestaan weerspiegelde die relatie. Jezus gaf daarvan
uitdrukking in zijn privé momenten van gebed, wanneer Hij met de Vader
communiceerde; hij leefde het ten volle, toen ?'zijn uur'' was gekomen. Jezus' hart
is in de evangelies blootgelegd, door zijn woorden en daden. Het meest frappante
is dat Jezus' model niet alleen iets is om te bewonderen, maar uitnodigt om
opgevolgd te worden. Ieder van ons heeft het voorrecht om in diezelfde intieme
sfeer van gebed een relatie met de Vader op te bouwen.
! Als Filippus in de evangelie tekst van vandaag dan de nuchtere vraag stelt,
die wij allemaal wel gesteld zouden kunnen hebben, of beter: die we ons zelf al
hebben afgevraagd: ??Heer toon ons de Vader: dat is ons genoeg'', dan antwoordt
Jezus dus: ''Ik ben al zo lang bij u en gij kent mij nog niet, Filippus? Wie mij ziet,
ziet de Vader. Hoe kunt ge dan zeggen: toon ons de Vader?'' En Jezus stelt heel
duidelijk, dat de Vader blijvend in Hem, zijn werk verricht, en voegt er vervolgens
aan toe: ''Wie in mij gelooft, zal ook zelf de werken doen, die ik doe''.
! Aan dat laatste zijn we nog wel eens tekort geschoten, en daarom beginnen
we deze viering met God en de anderen om vergeving te vragen.

img7

img8

img9

img10

Dienst van het Woord

img11
Eerste lezing: Uit de Handelingen der Apostelen 6,1-7
img12
Gelezen door; Jan van den Brink Laren (N.Hld)

Tussenzang: psalm 27 - De heer is mijn licht en mijn heil:
img13
Muzikaal ondersteund door: Zr. Jeanine en Joost Groenewegen

Tweede lezing:
Uit de eerste brief van de heilige apostel Petrus 2,4-9
img009
Lectrice Corrie Knijnenburg Bergeijk (N.Br)
img16

img17
Aan het orgel: Davide Conflitti Rome

img19

Alleluia

img15

Evangelie:
Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Johannes 14,1-12
img014

Homilie

Nog even en dan vieren we Pinksteren.

img015We hebben het in zekere zin afgekeken van het Joodse volk. Jahweh schiet zijn volk te hulp als het zucht onder slavernij en afgoderij in Egypte en Hij wijst tenslotte Mozes aan om zijn volk uit die wurggreep te bevrijden. Met een herinnering aan die bevrijding beginnen ook de Tien Geboden, die heilige spelregels die nodig zijn om het leven voor chaos te behoeden en vooral om vrijheid te garanderen: tien in getal, het volk kan ze op zijn tien vingers natellen. Die zelfopenbaring van Jahweh op de Sinaï, wordt door de joodse gemeenschap zeven weken na Pesach, het Joodse Pasen gevierd. Dat feest ‘‘Shavoe’oth’’ is dus ‘’het feest van de gave van de Torah’’, zoals die 10 spelregels ook worden genoemd. In het verleden werd het gevierd als feest van de eerste producten van de aarde, met zang en dans. De huizen worden met groene takken versierd als herinnering aan de tuin van Eden, het Paradijs dus. Er worden koekjes van melk en honing gegeten, omdat de woorden van de Torah zoet als melk en honing zijn.
Het is op dit feest dat de gave van de Torah herinnert en viert, dat de leerlingen van Jezus en Maria bijeen waren gekomen om God te eren en te loven. Lucas verhaalt ons in Handelingen 2: “Plotseling klonk er uit de hemel een geluid als van een hevige windvlaag, dat het huis waar ze zich bevonden geheel vulde. Er verschenen aan hen een soort vlammen, die zich als vuurtongen verspreidden en zich op ieder van hen neerzetten, en allen werden vervuld van de heilige Geest en begonnen op luide toon te spreken in vreemde talen, zoals hun door de Geest werd ingegeven’’.
Na de Godsontmoeting van Mozes op de Sinaï, liet Jahweh zijn volk niet alleen: Hij liet hen immers de Torah achter, geschreven op de stenen tafelen. Deze werden door de woestijn meegedragen in de Ark van het Verbond. Bij elke stop werd deze beschermd in een tent, die de ‘’Woning van God’’ werd genoemd. Een tweede tent werd de ‘‘Ontmoetingstent’’ genoemd en zijn bestemming wordt in Exodus 29 aldus beschreven:
‘’Daar zal ik de Israëlieten ontmoeten, en die plaats zal door mijn aanwezigheid worden geheiligd. Ik zal de ontmoetingstent en het altaar heiligen, evenals Aäron en zijn zonen, zodat ze mij als priester kunnen dienen. Ik zal te midden van de Israëlieten wonen, en ik zal hun God zijn. En zij zullen inzien dat ik, de Heer, hun God ben, die hen uit Egypte bevrijd heeft om in hun midden te wonen. Ik ben Jahweh, hun God’’.
Dit beeld van de Tent van de Ontmoeting toont één van de hoogtepunten van de menselijke geschiedenis: God besluit tussen zijn bevrijde mensen te gaan wonen, om samen met hen pelgrim te zijn, de tocht mee te maken, die na de zondeval in de hof van Eden was aangevangen. De relatie tussen Mozes en Jezus heeft Johannes aan het begin van zijn evangelie op deze manier beschreven:
‘’De wet is door Mozes gegeven, maar goedheid en waarheid zijn met Jezus Christus gekomen. Niemand heeft ooit God gezien, maar de enige Zoon, die zelf God is, die aan het hart van de Vader rust, heeft hem doen kennen’’.
Jezus’ opdracht was tussen de mensen te zijn en hen opnieuw de bedoelingen van God met deze aarde duidelijk te maken en er voor te léven. Daarbij preekte Hij geen nieuw geloof, hij hield gewoon de woorden van Mozes en de profeten tegen het licht. Het verwijt, dat Hij afweek van de 10 ‘‘spelregels’’ van Mozes, bestreed Hij met te zeggen: ‘’Ik ben niet gekomen om de woorden van Mozes en de profeten te ontkrachten, maar om ze te vervullen’’, geen woorden dus maar daden, zegt Matt. 5,17. Jezus heeft niets aan die Wet van Mozes toegevoegd, dan enkel zichzelf. Jahweh gaf indertijd zijn Torah, zijn levensregels mee aan Mozes en zijn volk. Jezus - als vleesgeworden Woord - is bij wijze van spreken - de menselijke gestalte van de Torah.
En vandaag lezen we bij Johannes over het aangekondigde vertrek van Jezus. Er was veel gebeurd dat onrustig maakt: de aankondiging van het verraad van Judas, van het vertrek van Jezus, van de verloochening door Petrus, dat alles verontrust de apostelen. Dit speelt dus nog af vóór Jezus‘ kruisdood. Jezus wil zijn leerlingen een hart onder de riem steken. Behalve hen moed in te spreken, wil Hij ook hun geloof versterken. ‘’Gelooft in God en gelooft in Mij’’. Dat is kort samengevat de strekking van vandaag. De tweede lezing uit Petrus haakt daar op in. ‘‘Wie op Hem vertrouwt, zal niet worden teleurgesteld’’. En Jezus bevestigt inderdaad: ‘’Ik ga heen, om een plaats voor u te bereiden’’. Gods Geest zal over hen komen en hen dragen en bemoedigen, zoals Hij Jezus heeft gedragen en bemoedigd.
Al zal de Heer schijnbaar afwezig zijn, Hij laat de leerlingen na zijn dood niet als weeskinderen achter. Hij blijft op mysterieuze wijze met hen verbonden. De leerlingen komen bijeen in de wetenschap - niet zomaar een verlangen - van een terugkeer van Jezus. De komende hereniging met Jezus is een bemoedigend uitzicht bij een afscheid. Voor de leerlingen echter niet in een ver verschiet: zij verwachtten die nog tijdens hun leven. Maar als dit evangelie van Johannes aan het eind van de eerste eeuw te boek wordt gesteld, was die eerste generatie christenen al uitgestorven, zonder de wederkomst van de Heer gezien te hebben. Toch is zijn aangekondigde vertrek een schijnbaar vertrek: zijn dood en zijn verrijzenis luiden even zoveel zijn kómst in. Juist nà zijn verrijzenis is zijn aanwezigheid bij zijn gemeente indringender, en het is een aanwezigheid, die wordt gerealiseerd door de Geest. Daarom zullen zijn leerlingen Hem ‘‘levend’’ herkennen, terwijl de wereld van ongelovigen Hem niet zal zien, zoals we verderop lezen - in vers 17 van hetzelfde hoofdstuk dat ik zojuist heb voorgelezen.
Het perspectief dat het Nieuwe Testament biedt, is niet zozeer, dat de mens eeuwig in de hemel bij God zal zijn, maar een totaal vernieuwde aarde, waar God èn mensen voor eeuwig samen zijn: De blikrichting van het Nieuwe Testament is dus net de àndere kant op, dan wij vaak denken. Wij mensen werken met God mee aan zijn komend Koninkrijk. Wij zijn zijn handen en voeten. Ik herhaal de zin uit de inleiding en uit het evangelie: ’’Wie in mij gelooft, zal ook zelf de werken doen, die ik doe’’. De leerlingen worden door Petrus in de tweede lezing van vandaag ‘’levende stenen’’ genoemd, die bouwen op een kostbare hoeksteen.
‘’Jezus lééft’’, zingt de Kerk met Pasen. Als Paulus in de Hebreeën-brief zegt, dat Jezus nu gezeten is aan de rechterhand van de Vader - opnieuw een beeld om iets onbeschrijfelijks toch te beschrijven - dan zegt hij daarmee, dat de geschiedenis van de mensheid zich beweegt in de richting van het koninkrijk, dat Jezus in al zijn woorden en daden voor ogen had. Dat God - om zo te zeggen - niets meer doet buiten deze mensenzoon om.
Aan de relatie tussen Jezus en zijn Vader lag een voortdurend gebed ten grondslag, zoals ik in de inleiding al zei. Christus zal aanwezig zijn, als wij ons hart voor Hem openstellen, zodat Hij kan spreken en handelen in ieder van ons. Bidden is ons antwoord op het Woord: ant-woord. De woorden ‘‘Ik hou van je’’, zijn geen mededeling van een feit, maar iets dat gebeurt en plaats vindt, nu het gezegd wordt. Bidden is een gesprek, en spreken zonder horen is een monoloog. Ook wie zijn handen niet vouwt, kan bidden. Bidden is God antwoordend geven, geen incidentele bezigheid, maar iets dat ons hele waken en slapen, werken en spelen bepaalt. Hoe worden we een gesprek? Hoe leren we bidden? In het boek Deuterojesaja 65, 24 staat een belofte: een aanzegging van God, een belofte die onze vragen beantwoordt: ‘‘En het zal geschieden dat ik antwoorden zal voordat zij roepen; terwijl zij nog spreken zal ik horen’’.
Van Gerard Reve is dit gebed, waarmee ik wil afsluiten.
Eigenlijk geloof ik niets
en twijfel ik aan alles, zelfs aan U.
Maar soms, wanneer ik denk dat Gij waarachtig leeft,
dan denk ik dat Gij liefde zijt
en eenzaam
en dat in dezelfde wanhoop
Gij mij zoekt
zoals ik U.
Wij kunnen Jezus gestalte geven, zijn aanwezigheid tastbaar maken, door zijn weg te volgen. Christendom is het Evangelie dat verdergaat en niets anders.

Geloofsbelijdenis

Voorbeden
: Diaken en Zr. Cunera Borst Rome
img21
Diaken:
God over allen, waakt over hen die hun hoop in zijn liefde leggen;
aan hem vertrouwen we onze gebedsintenties toe voor alle mensen:

Lectrice:
Wij bidden U: zend Uw geest van opstanding, van vergeving en ommekeer onder ons,
begeester ons met Uw adem, Uw heilig vuur,
laat ons zingend bidden...

Wij hebben allen de neiging voor onszelf te kiezen het onszelf makkelijk te maken en niet al te diep na te denken over de consequenties voor mensen dichtbij en ver weg Heer, hoor ons smeken, laat Uw Rijk komen,
laat ons zingend bidden...

We bidden om het licht en de wijsheid van Gods Geest voor hen die er aan denken zich als pastoraal werkende,
als godgewijde, als diaken of priester ten dienste te stellen van de Heer en zijn kerk.
met name voor Silvie Santos, die vraagt om een bevestiging van haar roeping,
laat ons zingend bidden...

We bidden om de moed en de kracht van Gods Geest voor hen die beproefd worden in de trouw aan hun levensroeping…
laat ons zingend bidden...

We bidden om de Geest van waarheid en onderscheiding voor hen die mensen mogen begeleiden in het ontdekken en beleven van hun roeping…
laat ons zingend bidden...

Voor het welslagen van een zware operatie,
voor alle overledenen van het Broederschap van S.Jan en voor Trees die graag bij hen in Rome was geweest, maar door ziekte is verhinderd,
laat ons zingend bidden...

En uit grote dankbaarheid,
laat ons bidden...

Diaken: Goede God,
In stilte leggen wij voor U neer - ieder voor zich -
wat slechts in stilte stem kan krijgen.
Wij vragen U:
Help ons met Uw geest om Uw weg te blijven zoeken tegen onze natuurlijke neigingen in.
Gij die allen redt en geen van ons wilt verliezen, aanhoor ons gebed en geef ons de vreugde door U verhoord te worden.
Door Christus onze heer. Amen

img22

img23

img24

img25

img26

Collecte

img28

Eucharistische Dienst

img29

img30

img31

img32
Vredeswensen
img022

img023

img024

img33

img029
Zegen en wegzending

img030
Mijn schild ende betrouwen . . .

img031
In processie met de broederschap wordt de kerk verlaten.

Na de viering en bij de koffie
img34

img35

img36

img032

img033

img034

img035

img036

img39

img037

img038

img039

img040

img041

img042

img043
Ook het winkeltje kreeg weer volop aandacht.
img047

img048
De verzorging van de koffie was vandaag in handen van Teresa Murkens en Yvonne Winter,
zij werden daarbij geholpen door Liesbeth Tavanti.

img052

img053

img056

vriendworden

 

Afdrukken E-mail