|
Dolly Benedetti Woensdag 7 juli 2010
IN MEMORIAM
Dolly Benedetti
* 12 februari 1941 Breda ✝ 7 juli 2010 Rome
Met droefheid hebben we als gemeenschap van de Friezenkerk het bericht vernomen, dat Dolly Benedetti- van Mierlo in de nacht van 7 juli is overleden.
Oprecht betuigen we ons medeleven, op de eerste plaats met haar beide zonen Alessandro en diens gezin en Lorenzo, haar familie, in het bijzonder haar broer en zusters, neven en nichten, verder allen die haar van nabij gekend hebben en met vriendschapsbanden met haar verbonden waren.
Nadat zij vele jaren achtereen, tot enkele jaren terug, haar zieke echtgenoot Mario thuis met liefde en al haar krachten verzorgd heeft, werd zij de laatste maanden opnieuw beproefd. Verschillende sterfgevallen deden zich kort na elkaar in de familie voor. Kort daarna openbaarde zich bij haarzelf een ongeneeslijke ziekte, die haar uiteindelijk geveld heeft, na moedig gedragen lijden.
De parochie van de Nederlanders in Rome verliest in haar een vrouw, die langer dan wie ook met het wel en wee van de kerk verbonden is geweest. Vanaf het eerste uur, al heel kort nadat in 1989 Mgr. Muskens het gebruik van de kerk door de Nederlanders had weten te bereiken, is zij, op diens verzoek, lid van het bestuur van het Willibrordcentrum geworden en heeft zich vol toewijding aan deze taak gegeven. Na Mgr. Muskens ging dit door onder het rectoraat van Rud Smit, daarna van Don Jan Heeffer en sinds een kleine drie jaar van ondergetekende. Vele jaren tot nu toe was zij vice-voozitter, de laatste jaren deze verantwoordelijkheid combinerend met de taak van notuliste. Zij was een vrouw die steeds wist te stimuleren. Bij moeilijkheden dacht zij mee en zocht naar oplossingen. Een brede kijk op de dingen paarde zij aan menselijk meeleven en persoonlijke betrokkenheid.
Talloze pelgrims, Romeinse Nederlanders, Rome-bezoekers, of het nu prelaten of bisschoppen waren, vooraanstaanden of de gewone man of vrouw, hebben haar ontmoet als gastvrouw in de Kerk van de Friezen. Meestal was dat zondagmorgen na de H. Mis bij de koffie, in de Titus Brandsmazaal of op het plein voor de kerk. Allen zullen zich een hartelijk woord, een blijk van belangstelling, een wijze raad, een charmante opmerking, van haar herinneren. Zo was ze present onder de kerkgangers en gasten.
Nu is zij niet meer. Maar de gedachtenis aan haar blijft. We houden in herinnering alles wat zij voor velen rond de Friezenkerk, maar ook in allerlei andere verbanden hier in Rome voor mensen betekend heeft.
Een heel materieel aspect komt in de herinnering op. Bij haar zoon in het museum in Middelburg zag zij een prachtige tegelvloer. “Die moet in de Friezenkerk komen op de plekken, waar de oude tegels niet meer te handhaven zijn!” Deze intuïtie is het begin geworden van een intensief contact met Nederland. De tegels zijn gebakken. Het Vaticaan gaf nihil obstat. Het is wel een heel bijzondere samenloop van omstandigheden geworden, dat juist op de dag van Dolly’s heengaan een grote Nederlandse vrachtwagen het Vaticaan is binnengereden om de lading van een paar duizend handgevormde tegels door de douane te voeren, waardoor ook het laatste deel van de restauratie van de kerk, die van de vloer, voltooid zal kunnen worden.
Dolly, bedankt voor wie je voor ons was. Bedankt voor alles!
Ŕ Dieu!
Tiemen Brouwer o.p.
rector |
