Nederlandse parochie

Maar de voormalige Friezen, nu inmiddels 'de Nederlanders' genoemd, kwamen terug; en dit geschiedde, zoals we in het voorgaande verhaal over de 'geschiedenis van de Friezenkerk' hebben kunnen lezen, op initiatief van Mgr. Martinus Muskens, de voormalige bisschop van Breda.
Sommigen in Rome kunnen dat nog haarfijn vertellen hoe het idee ontstond om in die oude ‘Kerk van de Friezen’ weer in het Nederlands en (soms) in het Fries te gaan bidden. Eerst werd de kerk bij bijzondere gelegenheden ‘gehuurd’. Toen kwam het idee een kleine ‘Nederlandse parochie’ op te richten en iedere zondag in de eigen Nederlandse taal de liturgie te gaan vieren.

Langzaam aan ontstonden er goede contacten met de eigenaars van de kerk. Die waren blij steun te krijgen voor onderhoud en restauratie. Vanuit die goede contacten kwam het tot een vast contract: de Italiaanse kerk ‘Ss. Michele e Magno’ werd tegelijkertijd de Nederlandse ‘Kerk van de Friezen’.

Bidden en zingen in het Italiaans
img11
Vaak wordt de kerk dubbel gebruikt: op zondagmorgen om 8.00 uur komen de broeders en bidden en zingen in het Italiaans. En om 9.30 uur komen de Nederlanders.


Om 10.00 uur wordt aan nieuwe bezoekers de geschiedenis van de kerk uitgelegd en om 10.30 uur begint de eucharistieviering in het Nederlands.


Titus Brandsmazaal
img12

Na de de dienst is er steeds koffie, boven in de ’Titus Brandsmazaal’ of buiten op het pleintje. Tegen 12.00 uur dalen de meeste bezoekers af naar het St. Pietersplein om bij het ’Angelus’ aanwezig te zijn: de paus verschijnt voor het open raam, houdt een klein toespraakje, bidt het Engel des Heren en zegent de aanwezigen.